‘Walking is the best way to go more slowly than any other method that has ever been found. To walk, you need to start with two legs. (…). Once on his feet…man does not stay where he is’ (Gros, p. 20)

Wandelen

wandelenWat trek je aan in een wereld die steeds sneller wil? Nog een jas van daadkracht? Of juist lichtere kleding, geschikt om te lopen, te zweten en stil te staan?. Wie loopt, onttrekt zich tijdelijk aan rollen, targets en notificaties. Wandelen is doel arm: het heeft geen ander nut dan zichzelf. Precies daardoor ontstaat ruimte voor vrijheid, aandacht en denken dat niet wordt opgejaagd. In onze cultuur die snelheid en efficiëntie aanbidt, is wandelen een zacht maar radicaal tegengebaar. Gedachten komen niet tot stand door druk, maar door beweging. Niet door sturen, maar door laten ontstaan.

In dit perspectief ontwikkelt management zich niet lineair, maar onderweg: via omwegen, pauzes, ontmoetingen en soms pijnlijke blaren. Altijd lerend, bescheiden over eigen weten, open voor verandering. Niet sneller willen zijn dan de context, maar passend gekleed voor onzekerheid en complexiteit.

Vertragen

Wandelen leert vertragen. En vertraging blijkt geen luxe, maar een voorwaarde voor volwassen leiderschap. Stilte vergroot zelfinzicht. Afstand tot de dagelijkse druk verdiept oordeelsvermogen. Reflectie gebeurt niet alleen achteraf, maar midden in de actie, al lopend, letterlijk en figuurlijk. Leiders die geen ruimte maken voor reflectie, lopen het risico patronen te herhalen en automatisch te reageren. Wie wel vertraagt, ziet meer: zichzelf, de ander en de situatie.

Kwetsbaarheid

Onderweg word je geconfronteerd met je lichaam: vermoeidheid, grenzen, afhankelijkheid van anderen. Dat is geen zwaktebod, maar een existentieel gegeven. In management vertaalt zich dat naar durven twijfelen, hulp vragen en authentiek aanwezig zijn. Leiders die hun eigen begrensdheid erkennen, handelen minder defensief en bouwen meer vertrouwen op.

Betekenis

Zonder zingeving wordt leiderschap leeg en uitputtend. Wij hebben betekenis nodig hebben om vol te houden. Niet alleen het hoe en wat tellen, maar vooral het waarom. Wandelen is zelden solistisch. Onderweg leer je van toevallige ontmoetingen, gesprekken bij een waterpunt, gedeelde stilte. Zo is leiderschap ook: relationeel, co-geconstrueerd, gevormd in gemeenschap. De metafoor van de weg maakt duidelijk dat leiderschap niet ontstaat in isolatie, maar in verbinding. Betekenis groeit tussen mensen, niet in schema’s.

Misschien vraagt onze tijd niet om betere leiderschapsmodellen, maar om ander schoeisel. Goed leiderschap vraagt niet om harder lopen, maar om onderweg bewust te blijven. En om weten waarom je blijft lopen, ook als niemand kijkt.

Literatuur

Gros, F. (2023). A philosophy of walking. Verso
Schwaertz, P.D. (2026). The Leadership Journeyman: Insights from a CEO Coach on Lifelong Growth, Meaning, and Purpose from the Camino de Santiago. Entrepreneur Books.
Woldendorp, H., A. Jeninga en A. Eliens. (2025). Kun je me doorverbinden met….mezelf? een reisgids voor kinderen en volwassenen. Uitgever Virtuoos